සෑම වසරකම ඔක්තෝම්බර් පළමු වැනි දිනට යෙදී ඇති ලෝක ළමා දිනය බොහෝ විට පාසල් හා නොයෙකුත් ළමුන් සම්බන්ද ආයතන විසින් බොහොම උත්සවත්ශ්රීයෙන් සමරන්න යෙදෙනවා. එක අත්හටම හොඳ දෙයක් නමුත් ලෝක ළමා දිනය නැත්නම් ළමයින්ගේ දවස ඇත්තටම ළමයින් වෙනුවෙන් අවුරුද්දකට තියන දවස් 365න් නැත්නම් 366න් තියෙන්නේ එහෙම නැත්නම් එයාලට සලකන්න ඕනෙ 1 දවසද කියන ප්රශ්නේ මහා ලොකුවට මගේ හිතට දැනෙන දෙයක්. අයි අනිත් දවස් 364 නැත්නම් 365 ළමයි ළමයි නෙවෙයිද? වැඩිහිටියන්ගේ ඕනෑ එපාකම් ඉෂ්ට කරන්න හදල තියන සෙල්ලම් බඩුද? අද ලෝකේ ජීවත් වෙන දෙමවුපියන් තමන්ගේ ළමය ගැන දරන ආකල්පය මොන වගේද කියල හිතුවොත් 75% කටත් වැඩ වැඩි දෙනෙක් අයිති වෙන්නේ මන් ඉස්සල්ල කියපු දේට නේද කියල හොඳට කල්පනා කරලා බැලුවොත් තේරේවි.
බොහොමයක් දෙමවුපියෝ තමන්ගේ දරුවට අවශ්ය උවමන එපාකම් ඉෂ්ට කරාම හිතන්නෙ දරුවට ඕන හැමදේම හැම යුතුකමම තමන් අතින් ඉෂ්ට උනා කියල. ඇතටම ඒ දේ එහෙමද? නැත්නම් මීට වඩා දේවල් අදාල වෙන්න ඕනෙද? මට හිතෙන මන් දකින විදියටනම් ළමයෙකුගේ ඕනෑ එපාකම් ඉෂ්ට කරන්න දෙමවුපියෝම ඉන්න ඕනෙ නෑනේ, ඕනෑම කෙනෙකුට ඒ දේ කරන්න පුළුවන්. නමුත් ළමයෙකුට අවශ්ය ආදරය, සෙනෙහස, කරුණාව, රැකවරණය කියන දේවල් හැමෝටම දෙන්න බෑ.
අද සමාජයේ දකින බොහොම සුලබ දෙයක් තමයි අම්මල තාත්තලා ළමයි ඉල්ලන ඉල්ලන දේ අරන් දුන්නනම් කන්න බොන්න ඉන්න හිටින්න දුන්නනම් ළමයා එයාල කියන දේ කරන්න ඕනෙ එහෙමත් නැත්නම් එයාල බලාපොරොත්තු වෙන විදියටම ළමයා විභාග සමත් වෙන්න ඕනෙ කියන දේ. ඇත්තටම ඒක එහෙම වෙන්න ඕනෙද? අරකියන බාහිර දේවල් විතරක් ඇතිද ළමයට දෙමවුපියන්ගේ ආශාවන් ඉෂ්ට කරන්න? එහෙම හැමෝටම එකම විදියට පුලුවන්නම් මේ ලෝකේ හැමෝම දොස්තරලා, ඉංජිනේරුවෝ, ලෝයර්ස්ල, මැනෙජෙර් වරු වගේ ලොකු ලොකු තනතුරු දරන අයම විතරක් වෙන්න එපාය. ඇයි එහෙම නොවෙන්නෙ? හැමෝගෙම බුද්ධි මට්ටම එකමද? තමන්ගේ දක්ෂතාවය තියෙන්නේ මේ කියන දේ වලට නැත්නම් අම්මල තාත්තලට ඕනෙ රස්සාවට අනාගතේ යන්න පුළුවන් වෙන්න අදාළ දේවල්ද කරන්න ඕනෙ? තමන්ට පුළුවන් තමන් අස දේ අත ඇරලා තමන් ආස නැති? ඊට පස්සේ විභාගේ කරගන්න බැරි උනාම ලමයව බැනල කියංනපුලුවන් හැමදේම කියල අතරල දන 1ද? "අපේ කලේ මේ වගේ සම්පත් අපිට තිබ්බේ නෙ අපි සෙරප්පු නැතුව ඉස්කෝලෙ ගියේ පයින් අද වගේ ස්කූල් වෑන් ගේ දොරකොඩට එන්නැ අපිට මෙහෙම තිබ්බනම් අපි අද මෙතන නෙවේ" ඔය වදන් ටික බොහොම සුපුරුදුයි නේද? එත් ඒ කලේ වගේද අද? එයට විතරද මේ පහසුකම්? අනිත් යට නෑ? හිතන්න පොඩ්ඩක්. කොතනද වැරදුනේ? ළමය විතරමද වැරදි? 300000 ක් විභාගේ කරලා විශ්ව විද්යාල වරම් ලබන්නේ 20000ක් විතර පුංචි ප්රමාණයක්. අමතක කරන්න එපා ඒ දේත්. ඒ A/L නෙ o/L එත් එහෙමමයි. ඊටත්වඩාඅර ශිෂ්යත්වේ හයක් හතරක් නොතේරෙන පොඩි උන්ට කොච්චර දස වද දෙනවද? එතනින් වෙන්නේ ඉගෙන ගන්න තියෙන ආසව ඇතිවෙන එකද නැත්නම් නැති වෙන එකද?
තව කිවයුතුම දෙයක්, ගොඩක් අම්මලා තාත්තලා කරන දෙයක් තමයි ලමයව office එකේ හෝ නෑදෑ, අහල පහල ළමයි එක්ක සංසන්දනය කරන එක බොහොමයක්ම වෙලාවට තමන්ගේ දරුවාගේ වැරදි කිය කිය අනිත් අයගේ හොඳ වර්ණනා කරන එක. ඒ දෙන එයාල බලාපොරෝත්තුවෙන්නේ තමන්ගේ ළමයත් ඒ විදියට වෙයි කියල එත් එහෙම වෙලා තියනව කවුරු හරි දැකල තියනවද? තමන්ගේ අම්මා තාත්තා ගෙදරදී හරි තව කව හරි ඉස්සරහ තමන්ව විවේචනය කරද්දී ඒ දරුවා කොච්චර මානසිකව කඩාවැටෙනවද? කොච්චර අසරණ වෙනවද? මගේ හැමදේටම ඉන්නෙ අම්මයි තාත්තයි කියන දරුවාගේ හිතේ තියන දේට මොකද වෙන්නෙ? තව දුරටත් එක එහෙම වෙයිද? අම්මා තාත්තා ගැන ආදරයක් තියන ඒ අහිංසක හිතේ තරහක් ඇතිවෙන් නැද්ද? අම්මේ තාත්තේ පොඩ්ඩක් හිතන්න තමන් දුක් මහන්සියෙන් හදන දරුවාටම නේද මේ ගරහන්නේ කියල.
තව දෙයක් තමයි ළමයි ප්රේම සම්බන්ධතා වල පැටලෙනවා කියන දේ. මේකේ සම්පුර්ණ වැරැද්ද තියෙන්නේ ළමය අතේද?
ළමයට අවශ්ය කරන ආදරය අම්මගෙන් තාත්තාගෙන් පවුලේ අයගෙන් හම්බවෙන් නැත්නම්, තමන් ගැන හොයා බලන්න කවුරුත් නැත්නම්, තමන්ගේ ප්රශ්න අම්ම තාත්තා එක්ක කතා කරන්න බැරිනම් ඒ ළමය ඒවාට විසඳුම් හොයන්න නිරායාසයෙන්ම වැරදි පැත්තට යොමුවෙනවා කියන දේ සාමාන්ය වගේම සාදාරන දෙයක් නේද? ඇත්තටම බැලුවොත් වැරැද්ද තියෙන්නේ කොතනද? ළමය අතේ විතරද?
හිතන්න පොඩ්ඩක්. ළමයාගේ මානසිකත්වෙන්. අවුරුදු 25ත අඩු හැමෝම ළමයි වගේ තාමත්. සමජෙත් එක්ක පරණ පරම්පරාව වගේ ගනදෙනුකරලා නැ. ප්රශ්න වලට මුනදීල නෑ, ඒකාලේ වගේ නෙවේ අත්දැකීම් අඩුයි නේද? ඒ දේ අමතක කරන්න හොඳද?
ළමා දිනය දවසකට පමණක් සීමාවිය යුතු නෙ නේද?????
(අදහස් පැවසීම, විවේචනය කියවන ඔබට භාරයි. මන් වැරදි වෙන්නත් ඇති මන් දකින දේ ගැන පුංචි අදහස් පළකිරීමක් මිසක් කාටවත් බනින්නවත් කාවවත් විවේචනය කරන්නවත් ලියපු දෙයක් නෙවේ)
